تبليغاتX
naay
از هر باغي گلي

هر روز و شب جنبه هاي گوناگوني از رحمت براي رساندن بركت به تو ، بسوي تو و ديگران در جريان و سيلان است.بركت براي پرواز دادن زندگي تو و رشد و بهره مند و بارورشدن هرچه بيشتر روح و جان توست. بركت تو را پاكيزه تر ، پربارتر ، شكوفاتر ، آماده تر و زاينده تر ميسازد.رويدادهاي اطراف تو ميتواند فرصتهاي با بركتي براي تو باشد. انسانهاي ديگر كه ميتوانند دوستان تو بشوند ، اما اكنون با آنها بي ارتباطي،همانها ميتوانند باعث شكوفايي تو شوند.از آنها مگريز، اما با صبر، تعقل ، آزمايش ، و متانت به پيش رو. طلب كن تا جذب شوند و جذب شوي.هيچ فرصتي را براي ياد دادن و ياد گرفتن از دست مده. تو محتاجي و در عين حال ميتواني احتياجي را برآورده سازي. پس مفيد باش و موثر

اكنون قلب و دستت را باز كن تا بركت نور را دريابي و جذب كني . از دست او به دست ما ميرسد. دستي در بالا و دستي در پايين .

تمركز كن ،    در خلوت.   آنگاه تيز نگاه كن در جمعيت. هم دور و هم نزديك. حتما چيزي هست و حتما چيزي در انتظار توست. هيچ آمدني و هيچ بودني و هيچ رفتني بيهوده نبايد باشد. و تو اين را باور كن.

فرصتي در كنار جوي آب به دست آور. به صداي آب ،بدقت و با حوصله  و در آرامش گوش فرا ده. چه مي شنوي؟جريان آب چه ميگويد؟ قلبت را نيز بشنو. نگذار بي بهره برخيزي . حتي از قطره اي نگذر . كه اگر گذشتي از دست داده اي. و بازگشت لحظه ها، نمي دانم شايد محال باشد.

بخواه، ارسال بركت ، و التماس كن لياقت دريافت آن را..... آنگاه كه دريافت كردي، عزيزانه قدر بدان. و تو نيز براي افزايش بركت ، آن را شادمانه با ديگران تقسيم كن.

تو میتوانی و لیاقت آن را داری. بالاتر پرواز کن.

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هفتم اسفند 1384ساعت 23:20  توسط نای  | 

با تشکر از ارسال آدرس پایگاه اینترنتی توسط یکی از دوستان بسیار گرامی

دو مقاله ای که در زیر آمده توسط  دو متخصص انگلیسی و هلندی بترتیب در زمینه های روانکاوی و کاردیولوژی در باب تجربیات نزدیک مرگ و ارتباط آن با  مسایل پزشکی و بصیرتهای جدیدی که در این زمینه در میان پزشکان به وجود آمده، ارائه شده است. این یافته ها و بینشها منجر به رویکردهای جدیدی در زمینه ی برخورد پزشکان با پدیده ی مرگ و بیماران شده است. توجه دوستان گرامی را به اهمیت این مطلب جلب میکنم. درصورتیکه هریک از دوستان علاقمند به ترجمه ی  این مقالات و یا سایر مقالات مربوطه در سایت زیر باشند بنده مفتخر خواهم بود که مطالبشان را با نام خودشان در وبلاگ قرار دهم

http://www.iands.org/bib.html#life_at_death  

Science and Spirituality: A

 Challenge for the 21st Century

The Bruce Greyson Lecture from the International Association for Near-Death Studies 2004 Annual Conference

Peter Fenwick, M.D., F.R.C.Psych.
Institute of Psychiatry, Kings College, London, U.K.
Mental Health Group, University of Southampton, U.K.

Peter Fenwick, M.D., F.R.C.Psych., is Senior Lecturer at the Institute of Psychiatry, Kings College, London, and associated with the Mental Health Group at the University of Southampton. He is also Consultant Neuropsychiatrist at the Maudsley Hospital and at the John Radcliffe Hospital in Oxford, and holds a visiting professorship in Japan, where he spends three months of the year in advanced neuropsychiatric research. Reprint requests should be addressed to Dr. Fenwick at the Institute for Psychiatry, deCrespigny Park Road, London S.E.5, United Kingdom.

This paper was transcribed and edited from Dr. Fenwick’s Bruce Greyson Lecture at the 2004 annual conference of the International Association for Near-Death Studies by Janice Miner Holden, Ed.D., Professor in, and Coordinator of, the counseling program at the University of North Texas in Denton. Dr. Holden’s primary area of research interest is the transpersonal perspective in counseling, in general, and near-death and similar experiences – their veridicality and their role in personal and transpersonal development – in particular. She currently serves as president of the International Association for Near-Death Studies.


A major and relatively rapid shift is underway in the field of medicine. In the past 10 years, medical professionals have gone from looking upon spirituality with a skeptical if not cynical eye, to embracing it enthusiastically. Consider these developments:

  • The number of American medical schools teaching courses on spirituality in medicine was only three in 1995, but grew to 40 by 1998, and reached 100 in 2001. The new generation of doctors that are now qualifying has had spirituality ingrained at an early stage in their medical training.
  • In 1997, Harvard University held a conference on prayer. Since then, researchers have conducted a number of double blind, randomized, controlled trials on prayer, and some of these studies indicated that prayer works. The role of prayer in medicine is beginning to be taken so seriously that, in a recent issue of one of the major journals of cardiology, an author raised the question of whether every hospital in this country and in the United Kingdom should have prayer groups for patients in hospital. Such a suggestion would have been unthinkable 10 years ago.
  • In 1999, the British Psychological Society, the main academic psychological institution in the U.K., started a section on transpersonal (spiritual) psychology. And in the year 2000, a number of us were able to persuade the Royal College of Psychiatrists to bring in a special interest group in spiritual psychiatry. That group has been growing the fastest of any special interest group: 800 psychiatrists in the U.K. have joined the section in less than four years.
  • In 2000, Oxford University Press published the Handbook of Religion and Health. In it, authors Harold Koenig, Michael McCullough, and David Larson have brought together into one volume all the research on spiritual medicine. All of you who are caregivers or doctors should have it on your shelf, or urge your libraries to acquire it.
  • And to make a point that I have already mentioned, double blind, randomized, controlled trials on many aspects of spiritual medicine are now being conducted. The role of spirituality in medicine has become a legitimate and frequent subject of empirical research. A book by Daniel Benor, Spiritual Healing: Scientific Validation of a Healing Revolution. Professional Supplement (Vision Publications 2002) is an excellent reference volume.

Things have changed for the better regarding serious inquiry into, and acceptance of, the role of spirituality in medicine. But they still have further to go. Today I would like to talk about two sets of experiences: approaching-death experiences that occur in the 24 hours before death, and the dying process itself, for which I am going to use the near-death experience (NDE) as a model. I am going to begin my talk with near-death experiences. First, I will discuss the early retrospective studies, those that involved researchers collecting accounts from experiencers whom they met for the first time after the participants had already had their NDEs, and about whom they had no information. I will address only those aspects of these studies that particularly interest me. Then, I will talk about the current focus of near-death research: prospective studies, those in which the researcher begins studying the participants before they have their NDEs, and thus has information about the circumstances in which the near-death experience occurs.

 

Originally published in the Journal of Near-Death Studies, 23(3), Spring 2005 © 2005 IANDS

 

 

About the Continuity of Our Consciousness

Pim van Lommel,
Cardiologist, Division of Cardiology, Hospital Rijnstate, PO Box 9555, 6800 TA Arnhem, The Netherlands.


1. INTRODUCTION

Some people who have survived a life-threatening crisis report an extraordinary experience. Near-death experiences (NDE) occur with increasing frequency because of improved survival rates resulting from modern techniques of resuscitation. The content of NDE and the effects on patients seem similar worldwide, across all cultures and times. The subjective nature and absence of a frame of reference for this experience lead to individual, cultural, and religious factors determining the vocabulary used to describe and interpret the experience. NDE can be defined as the reported memory of the whole of impressions during a special state of consciousness, including a number of special elements such as out-of-body experience, pleasant feelings, seeing a tunnel, a light, deceased relatives, or a life review. Many circumstances are described during which NDE are reported, such as cardiac arrest (clinical death), shock after loss of blood, traumatic brain injury or intra-cerebral haemorrhage, near-drowning or asphyxia, but also in serious diseases not immediately life-threatening. Similar experiences to near-death ones can occur during the terminal phase of illness, and are called deathbed visions. Furthermore, identical experiences, so-called “fear-death” experiences, are mainly reported after situations in which death seemed unavoidable like serious traffic or mountaineering accidents. The NDE is transformational, causing profound changes of life-insight and loss of the fear of death. An NDE seems to be a relatively regularly occurring, and to many physicians an inexplicable phenomenon and hence an ignored result of survival in a critical medical situation.

And should we also consider the possibility of conscious experience when someone in coma has been declared brain dead by physicians, and organ transplantation is about to be started? Recently several books were published in the Netherlands about what patients had experienced in their consciousness during coma following a severe traffic accident, following acute disseminated encephalomyelitis (ADEM), or following complications with cerebral hypertension after surgery for a brain tumour, this last patient being declared brain dead by his neurologist and neurosurgeon, but the family refused to give permission for organ donation. All these patients reported, after regaining consciousness, that they had experienced clear consciousness with memories, emotions, and perception out of and above their body during the period of their coma, also “seeing” nurses, physicians and family in and around the ICU. Does brain death really means death, or is it just the beginning of the process of dying that can last for hours to days, and what happens to consciousness during this period? Should we also consider the possibility that someone who is clinically dead during cardiac arrest can experience consciousness, and even whether there could still be consciousness after someone really has died, when his body is cold? How is consciousness related to the integrity of brain function? Is it possible to gain insight in thisrelationship? In my view the only possible empirical approach to evaluate theories about consciousness is research on NDE, because in studying the several universal elements that are reported during NDE, we get the opportunity to verify all the existing theories about consciousness that have been discussed until now. Consciousness presents temporal as well as everlasting experiences. Is there a start or an end to consciousness?

In this paper I first will discuss some more general aspects of death, and after that I will describe more details from our prospective study on near-death experience in survivors of cardiac arrest in the Netherlands, which was published in the Lancet.1 I also want to comment on similar findings from two prospective studies in survivors of cardiac arrest from the USA2 and from the United Kingdom.3 Finally, I will discuss implications for consciousness studies, and how it could be possible to explain the continuity of our consciousness.

 
 

Originally published in: Brain Death and Disorders of Consciousness. Machado, C. and  Shewmon, D.A., Eds.  New York, Boston, Dordrecht, London, Moscow: Kluwer Academic/ Plenum Publishers, Advances in Experimental Medicine and Biology Adv Exp Med Biol.  2004; 550: 115-132.

 

Originally published in: Brain Death and Disorders of Consciousness. Machado, C. and  Shewmon, D.A., Eds.  New York, Boston, Dordrecht, London, Moscow: Kluwer Academic/ Plenum Publishers, Advances in Experimental Medicine and Biology Adv Exp Med Biol.  2004; 550: 115-132.

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم اسفند 1384ساعت 19:6  توسط نای  | 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم اسفند 1384ساعت 16:38  توسط نای  | 

وقتی مشکلات میان و کار تو دیگه سخت میشه

برو یک گوشه بشین و با خودت فکر بکن

همه رو بررسی کن کجای کارت عیب داره

هدفت  یا  جهتت یا روشت  یا  عملت

توی هر راهی بودی  سر هر پیچ که بودی

توی هر حالی بودی  توی هر فکری بودی  سر هرکاری بودی

همه رو خوب تو نظر مرور بکن  بالا ببر پایین بیار  نگاه بکن

بعد از اون سعی بکن تا راه حل پیدا کنی  یا اگر نمیتونی از دیگرون چار بجو

آخرش وقتی دیگه مونده شدی

از همه جا رونده شدی

بازم برو کنار بشین   تو تنهایی

دستاتو ببر بالا تو آسمون       سر بذار تو دامنش بهش بگو

ازاولش دست تو بود    آخرش هم دست توئه

پس ای عزیز دیده ام 

یا خودت حلش بکن    یا منو آگاه بکن   یا لااقل صبرم بده تا  ببینم تو چی میخوای

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم اسفند 1384ساعت 14:25  توسط نای  | 

کتاب"نوری در ماورا" نوشته ی دکتر ریموند مودی   از انتشارات پویه نگار  تلفن    ۸۸۰۲۵۰۷۵  عرضه شد.

این کتاب شرح و تحلیل تجربه ی افرادی است که به علت ایست قلبی یا سایر موارد، مرگ موقت برای آنها حاصل شده است . آنها عموما جدا شدن از بدن را تجربه کرده و بر حسب مورد تجربه ی گذزر از دهلیز ، ملاقات با دوستان یا اقوام متوفای خود نایل شده و به صورتی با جهان پس از مرگ آشنا شده اند.از مهمترین دستاوردهای این گونه رویدادها این بوده که همه ی افراد مزبور به این مطلب اساسی رسیده اند که در زندگی بشر دو نکته از همه چیز مهمتر است:

۱- محبت به دیگران

۲- کوشش برای کسب دانش

    

+ نوشته شده در  دوشنبه پانزدهم اسفند 1384ساعت 14:44  توسط نای  | 

حادثه اي اتفاق مي افتد.       آرزو مي كني كاش اتفاق نمي افتاد.

كاش آن كار را فلاني انجام نمي داد. كاش من اين كار را انجام نمي دادم.

هزار بار مرور مي كني. مي خواهي به گذشته بروي و در گذشته دخالت كني. كاش در گذشته مي بودم و نمي گذاشتم اتفاق بيفتد. چرا آن ديگري آن كار را كرد؟ كاش نمي گذاشتمش . ماجرا، طول مي كشد. ابتدا تو در مركز خطا هستي. كاش مي توانستم فرار كنم. راههاي فرار را جستجو مي كني. نمي شود، قضيه را به گردن ديگري انداخت؟ فكر مي كني. راه پيدا مي كني. منصرف مي‌شوي. وسوسه مي شوي. كلافه مي شوي خودت را پنهان مي كني.

هر چه از او سئوال مي كني، مي گويد خوب است. سوال مي كني، چطور اين وضعيت، خوب است؟ باز سئوال مي كني. باز هم مي گويد خوب است. هيچ كاري پيش نمي رود. آهسته، آهسته معلوم مي شود، ديگري هم درگير مسئله است. پس تو تنها نيستي عكس العملها شروع مي شود. تنشها شروع مي شود. كار بالا مي‌گيرد. ادامه پيدا مي كند. مسايل جديدي مطرح مي شود. ياد مي گيري در حالي كه در معركه هستي، كنار بايستي و نظاره كني. خودت را، ديگران را. مشاهده كننده و مشاهده شده يكي مي‌شود.

 آنها كه خيلي مودب بودند، خيلي منصف بودند، چگونه ديگران را متهم مي كنند و خود را تبرئه. شخصيتها برايت زير سئوال مي رود. مقامها برايت زير سئوال مي روند و بي ارزش مي شوند. با شوخي و خنده، اما مودبانه، نيشهايي مي زنند كه تا اعماق وجود آدمها مي سوزد.

به خودت مي گويي اين چه حكمتي بود؟ چند سال لازم بود كه اين درس را كه در اين چشم به هم زدن آموختم، بياموزم؟ چند ساعته ده سال راه رفتم. با چه هزينه اي؟ هيچ، واقعاٌ ، هيچ هزينه اي نپرداختم مگر با چشم و گوش باز كه آنهم كار من نبود. از لطف او بود.

 زمان چيست؟ نمود حركت يا باز نمود حركت؟ پس حركت ها اگر تندتر شوند يا محتواي ديگري پيدا كنند، زمان هم متفاوت مي شود؟ زمان ذهني و روحي هم  معنا دارد؟ فرصت حيات و زندگي ما ميتواند انبساط و يا انقباض پيدا كند. ظرف چند ساعت از بيست سالگي، سي سالگي به پنجاه سالگي و شصت سالگي مي رسي.

من كه نظاره مي كنم، او چه مي كند؟ او ايجاد مي كند؟ ثبت مي كند؟ راه مي نمايد؟ راه باز مي‌كند؟ كمك مي كند؟

باز صداي خراب بودن اوضاع و ترك برداشتن از جاهاي هر چه بيشتري مي آيد. ديگراني نيز خطاها يشان و نياز به اصلاح و تغيير در آنها معلوم مي شود.

 آنها كه مدعي بودند، چه شد كه متهم شدند؟ شاكي كيست؟ متهم كيست؟ جاها بسرعت عوض مي شود. مثل اينكه همه خطا كرده اند. پس اين حادثه خير بود. لباسهاي تميز و كفشهاي واكس زده بر تن آدمهاي نزار و نحيف، حالا زار مي زنند. ميگويند  آقا مراقب باشيد، نفهمند كه ما هم پوك و كرم خورده ايم . مثل اينكه مرده را گذاشته بودند توي ليموزين تا از مردم سان ببيند و هيچ كس تشخيص نداده بود كه مرده است.

مهربانم! ممنونم. تو مرا به خود آوردي . غرورهاي صاحب منصبان را در چشمم خرد و خمير كردي. دانستم كه به طرفه العيني همه چيز مي‌تواند با دست خودمان خراب شود. شايد همه بر انبوهي از خاكستر رنگ زده نشسته ايم و يا در ميان حبابهاي زيباي كنار ساحل در روزي آفتابي. دانستم كه بالادستي چنان آزمايش مي شود كه اگر خودش را نساخته باشد، مرا كه بايد با خود بالا كشد، زير پا مي گذارد تا سرش را بتواند بالاي آب نگه دارد. چه درسي بالاتر از اين باز هم ممنونم. باز هم ممنونم. ياد دادي كه بندگي مردم بالا دست نكنيم. اما خدمتگزار پايين دست باشيم. كاش يادمان نرود!!

+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم اسفند 1384ساعت 9:30  توسط نای  | 

بحران خبر نمیکند.

چرا این طور است ؟ چون بحران حاصل بی خبری یا بی عملی یا آماده نبودن ،یا بی تفاوتی ، ویا بد عملي  و ضعف ما از يك طرف و سرعت عمل ،قدرت و ابتكار عمل و بسياري عوامل ديگري است كه به نفع طرف مقابل عمل ميكند.

چه بايد كرد تا بحران رفع شود يك مسئله است و چه معضلاتي در بحران پيش مي آيد مسئله ي ديگر

بحث من درمورد معضلاتي كه در بحران پيش ميآيد است ، آنهم معضلات انساني . يعني اينكه افراد مختلف در جريان يك بحران چه گونه رفتار ميكنند . اين نوشته گزارشي است به اهل بصر . اما نتيجه گيري و بهره برداري با شماست. من قصه ي خودم را ميگويم و شما نتيجه ي خودتان را ميگيريد

مسئله: ايجاد مشكلي كه همه فكر ميكنند از قبل براي آن فكر شده و در صورت پيدا شدن اين مشكل براحتي و ظرف مدت كوتاهي قابل مهار و رفع شدني است.

ابعاد مسئله: شروع از يك يا دو نفر و سپس بتدريج و با سرعت فزاينده به صدها نفر  گسترش مييابد.

رفتارها بر حسب زمان:

1-      امتحان راههاي معمول و از پيش اجرا شده براي حل مسئله

2-      ترس از سخت شدن و گسترش مشكل

3-      كنار كشيدن و توصيه براي واگذاري حل معضل به ديگران

4-      دخيل كردن ديگران در اثر ترس از مغضوب شدن و جستن راهي براي گسترش مسئله به آنها

5-      كوچك جلوه دادن بعضي از ابعاد مسئله و بزرگ جلوه دادن ابعاد ديگري از آن

6-      شروع به صحبت از آن با ديگراني كه درگير مسئله نيستند

7-      انداختن گناه به گردن ديگران

8-      نشان دادن تنش و رفتارهاي عصبي

9-      مطرح كردن بحثهاي تخصصي غير مربوط براي مخدوش كردن و پيچيده تر كردن مسئله

10-   شروع و توسعه ي غيبت و  تهمت

11-   متهم كردن ديگران

12-    تفكر در جهت حل مسئله از طرق بكر و نوين

13-   كنجكاوي هاي نا مربوط

14-   سعي در فرار از مسئوليتها با توجيه نبودن امكانات مورد نياز

15-   بيخوابي ، كم خوراكي ، گوشه گيري

16-   احساس گناه و مسئوليت

17-   سرخوردگي

18-   فرار از مسئوليت

19-   راز و نياز و  رو آوردن به دعا و نذر و درخواست براي حل معضل

20-   اميدواري خوش بينانه

21-   سعي در نگرش به مسئله از ديدي بالاتر

22-   تسلا دادن خود وديگران

23-    ايجاد و از بين رفتن  سريع گروههاي هم منفعت و يارگيريهاي شكننده

24-   پناه بردن به ديگران و دادن توضيحاتي كه باعث دخالتهاي نا به جا ي ديگران ميشود.

25-   سعي در جلب حمايت  ديگران براي پنهان شدن و يا پنهان كردن مسايل

26-   سعي در دريافت كمك از منابع مختلف براي حل معضل به طرق سيستماتيك

27-   تشكيل گروهها يا اتاقهاي حل بحران

28-   آرام كردن افراد درگير براي حل بحران   

این فهرست شاید هیچگاه کامل نشود . تو میتوانی آن را کاملتر کنی

اما بهتراست که خودت را در یک موقعیت بحران فرض کنی و از قبل برای روز مبادا آماده شوی

این روز میتواند روزی باشد که برای هریک از ما انسانها حادثه ی از پیش نادانسته یا دانسته ای رخ دهد . این حادثه ممکن است سیل ، زلزله، آتش سوزی ، از دست رفتن عزیزان، سرقت، جنگ،خبر بیماری ، ورشکستگی ، از دست رفتن هرگونه اندوخته، و یا هر حادثه یا فاجعه ی دیگری باشد. 

چگونه باید برای این مسایل آماده شویم؟ چگونه با آنها روبرو شویم؟

اگر    ناگهان بانگی برآمد خواجه مرد     که حتما هم به نحوی  آرام یا سریع برای ما پیش خواهد آمد چه کنیم؟ اینهمه در طول تاریخ بزرگان به ما در این مورد توضیح و هشدار  داده و نصیحت کرده اند و ما گوشهای خود را بسته ایم و به ناصحان حمله کرده ایم وبرخی را حتی کشته ایم ، مگر این بحث بحران نیست؟

قبل از شما ،من باید آماده باشم ... 

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم اسفند 1384ساعت 17:33  توسط نای  |