چشم از عجایب خلقت است . اگرچه درون دنیاست ولی با همه ی کوچکی و ظرافت ، دنیایی را درون خود جای میدهد .  مردم تصور میکنند که با آن می بینند اما این درست نیست بلکه ما از طریق آن  دنیا را می بینیم . این دل و ذهن ماست که می بیند . برای چشم فرقی نمیکند که به کدام سو یا کدام چیز نگاه میکند . او فقط نور را دریافت و به ذهن ما منتقل میکند .  در حقیقت در بیرون هرچه هست فقط نور است . بدی و خوبی ارزشهایی است که ما برای نورهای دریافتی قائل می شویم . یعنی اگر بدی واقع می شود و یا هر خوبی اتفاق می افتد آن چیزی است که ما تعبیرمی کنیم و یا به وجود می آوریم . معنای این کلام این است که ما خود یا به عبارت دیگر نگاه خود را به دنیا تحمیل می کنیم. در حقیقت بدون انسان یا موجودی با ویژگیهایی که به آن شعورمی گوییم هیچ بدی وجود ندارد . البته شاید هیچگاه نتوان دریافت کاملی از این خاصیت یا قابلیت ، یعنی شعور ، به دست آورد . تنها می دانیم که چنین چیزی هست و خیلی هم واقعی و دارای اهمیت بنیانی و حیاتی است.  تا قبل از من و تو هر چه هست نور است . این "ما" هستیم که نور را به نور بالاتر و یا به ظلمت تبدیل یا تعبیر می کنیم . پس مراقب باشیم ، ممکن است چشممان را بسته باشیم  ولی در واقع دیدگانمان را بر بدیها نبسته باشیم . ممکن است دیدن را بر خود حرام کرده باشیم ولی دیدگانمان را بر روی نا زیباییها باز گذاشته باشیم  ویا بدیها را تایید یا ترویج کرده باشیم . و تو ...خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل