(بروزن آهنگ گل پونه ها از مرحوم ایرج بسطامی )

چرا که با بی وفایی      عجین شد این دل من

چرا همه دوستی      بدل به دشمنی شد

چرا گل شادی      به تیر سرکشی بدل شد

چرا که وحدت ما      فدای خود کامگی شد

چرا ز حلقوم ما به جای ناله ی نی      کلام دشمنی برون شد

شاید آنکه اندرون من ز اهرمن     فزون شد

چرا گذشته های خوبم      بیاد من نیامد

چرا جبیب من     سراغ من نیامد

شاید آنکه لایقم همین بود

شاید آنکه درد من همین بود

اکنون میجوشد   خشم اهرمن از     گلوله های سوزان   

        گلوله های سوزان

مگر دعای من نبود آنکه      صبوری ام عطا کن

چه شد دعای پیرمردان     و گریه های مادران ما ن

دوباره میروم سراغش      دوباره می کنم صدایش

دوباره جستجو کنم در اندرونم        که شاید

چو کودکی بگویم که ناتوانم      که بی نوایم  که درد من دوایی